این حادثه پوشش گسترده‌ای در رسانه‌های جهانی یافت و ستاره‌شناسان در سراسر جهان از نزدیک روند برخورد را رصد کردند؛ اطلاعات به‌دست‌آمده دیدگاه‌های جدیدی درباره مشتری و نقش احتمالی آن در پاک‌سازی زباله‌های فضایی در بخش داخلی منظومه شمسی ارائه داد.
دنباله‌دار شومیکر-لوی ۹ توسط ستاره‌شناسان کارولین شومیکر و دیوید لوی در سال ۱۹۹۳ کشف گردید؛ این جرم توسط جاذبه مشتری گیر افتاده بود و در آن زمان در مدار این سیاره می‌چرخید. این اولین دنباله‌دار فعال بود که در حال چرخش حول یک سیاره مشاهده می‌شد و محاسبات نشان می‌دهد حدود ۲۰ تا ۳۰ سال پیش از کشف توسط مشتری گیر افتاده بوده است؛ شکل تکه‌تکه و غیر‌معمول آن نیز ناشی از نزدیکی خطرناک به مشتری در ژوئیه ۱۹۹۲ بوده است.
در سال ۲۰۱۱ محققان مؤسسه ستی (جستجوی هوش فرا‌زمینی) و دانشگاه کرنل به نتیجه رسیدند که نیروی ناشی از برخورد شومیکر-لوی ۹ به اندازه‌ای قوی بوده که حلقه نازک سیاره‌ای که مشتری را احاطه کرده، را به می‌زان حدود دو کیلوم‌تر کج کند.
هرچند تکه‌های دنباله‌دار هرگز از صفحه حلقه عبور نکردند، اما برخورد‌ها جریانی از غبار را به فضا و درون حلقه پرتاب کرد که الگوی امواجی عجیبی را شکل داد؛ این پدیده برای اولین بار توسط مدارگرد گالیله در سال ۱۹۹۶ رصد شد.
