اسکایلب ایستگاه فضایی متعلق به ایالات متحده بود که برای ده سال برنامهریزی شده بود، اما بودجه آن لغو شد و با ساخت ایستگاه فضایی بینالمللی مأموریت آن به پایان رسید.
طرفداران سفرهای فضایی، نویسندگان داستانهای علمی-تخیلی و دانشمندان بسیاری انتظار یک ایستگاه فضایی داشتند که قدم اولیه را برای اکتشافات فضایی رقم بزند. تلاشهای دانشمندانی نظیر ورنر فون براون و پایان برنامه آپولو باعث شد ناسا درباره ایستگاهی در فضا بیاندیشد.
به همین دلیل اسکایلب در مه ۱۹۷۳ راهاندازی شد و توسط موشک سترن به مدار پایین زمین پرتاب گردید. این ایستگاه شامل ماژول فضاپیمای آپولو و ماژول خدماتی بود که به آن متصل میشد. ماژول خدمات دارای رصدخانه خورشیدی، کارگاه آموزشی و چندین آزمایشگاه بود.
ظرفیت ایستگاه اسکایلب سه نفر بود و از سه مأموریت پشتیبانی کرد. مأموریت اول ۲۸ روز، مأموریت دوم ۵۸ روز و مأموریت آخر ۸۴ روز به طول انجامید.
اسکایلب در طول دوران فعالیتش یکبار دچار صدمه شدیدی شد و خطر غیرقابلمنفعتگیری شدن آن را تهدید میکرد. اما سرنشینان موفق به تعمیر و نجات آن شدند که جزو اولین تعمیراتی بود که در فضا صورت گرفت.
پایان برنامه
سرنشینان سومین و آخرین مأموریت اسکایلب در طول حضور خود در کارگاه مداری، به رصد خورشید و یک دنبالهدار پرداختند و در چندین مطالعه پزشکی شرکت کردند.
آنها در بار کاری خود به قدری غرق شدند که حتی ارتباط خود با ناسا را نیز قطع کردند. همۀ کارهای برنامهریزیشده تا قبل از پایان کار ایستگاه انجام شدند و فضانوردان در ۸ فوریه ۱۹۷۴ به زمین بازگشتند که این آخرین خداحافظی با اسکایلب بود.
پس از آن ایستگاه متروکه ماند و سرانجام در سال ۱۹۷۹ کپسول آن در اقیانوس آرام سقوط کرد.