به جانب سواری سنتی با اسب که در روز‌های اول جنگ افغانستان توسط نیرو‌های ویژه گروه پنجم مورد توجه قرار گرفت، ارتش آمریکا برای ماموریت‌های کاوش سبک از موتورسیکلت‌های آفرودی نیز استفاده می‌کند. اگرچه این موتور‌ها عمدتا برای واحد‌های عملیات اختصاصی طراحی شده‌اند، اما نیروی تفنگداران دریایی آمریکا در گذشته بیش از ۴۰۰ واحد از مدل اصلاح‌شده کاواساکی KLR ۶۵۰ به نام را برای وظایف نظارت، ارتباط و کاوش تأمین کرده بود.
چه ویژگی‌ای این موتورسیکلت را منحصر‌به‌فرد می‌سازد؟ به جز قاب و گیربکس اصلی کاواساکی، تمام اجزا از جمله موتور بازطراحی شده‌اند. به جای موتور بنزین ۶۵۲ سی‌سی، مدل از یک موتور دیزلی ۵۸۴ سی‌سی (برخی نسخه‌ها ۶۱۱ سی‌سی) تولید شده توسط بهره می‌برد. اگرچه توان موتور به حدود ۳۰ اسب‌بخار محدود است، گشتاور بالا در دور پایین (نزدیک ۳۳ فوت‌پوند در ۴۲۰۰ دور در دقیقه) به آن قدرت عبور از مسیر‌های ناهموار و شیب‌دار را می‌دهد. سرعت حداکثر ۱۲۶ کیلوم‌تر در ساعت نیز نشان می‌دهد که توان پایین مانع عملکرد عملیاتی نمی‌شود.
نکته جالب اینجاست با وجود داشتن موتور دیزلی، این موتورسیکلت با سوخت دیزل معمول کار نمی‌کند و به جای آن از سوخت جت مبتنی بر نفت سفید استفاده می‌کند. پنتاگون دلایل استراتژیک قوی برای این تصمیم مهندسی مجدد داشت.
ناتو یک سوخت استاندارد واحد دارد
از تأسیس ناتو در ۱۹۴۹، تصمیمات طراحی در ارتش آمریکا و کشور‌های عضو تحت تأثیر توافق‌نامه استاندارد‌سازی ناتو (STANAG) قرار گرفته است. این استاندارد چارچوبی فراهم می‌کند تا تجهیزات طوری طراحی شوند که قابلیت تبادل لجستیکی و استفاده مشترک بدون نیاز به آموزش اضافه را داشته باشند. دامنه STANAG از کالیبر مهمات تا قطعات وسایل نقلیه گسترده است.
STANAG ۳۱۴۹ سیاست سوخت واحد را تدوین کرده و (کد ناتو ) را به عنوان سوخت جهانی برای هواپیما‌ها، وسایل نقلیه و تجهیزات زمینی مصوب کرده است. به همین دلیل تمام تجهیزات سوختی ارتش آمریکا از هام‌وی تا تانک برای کار با طراحی شده‌اند. این الزاما منجر به خلق موتور منحصر‌به‌فرد شد.
تنها در ظاهر کاواساکی است
اگرچه ظاهری شبیه KLR ۶۵۰ دارد، اما تنها شباهت همین است. موتور جدید با پیستون، سیلندر و کرک‌شافت بازطراحی‌شده برای نسبت تراکم ۲۰۱، به‌عکس تجهیزات ی برای های نظامی اضافه شده است. گیره با محافظ دست و کنترل‌های یکپارچه، جعبه‌ی ابزار‌های مقاوم در پشت برای حمل تا ۲۰ کیلوگرم تجهیزات، و امکان نصب ساید‌کیس‌های سخت برای افزایش بارگیری وجود دارد. چراغ‌های جلو و عقب حالت خاموشی برای عملیات مخفی دارند و چراغ ناوبری IR برای استفاده با عینک‌های بین‌بین شب در دسترس است.
HDT حدود ۴۴۰ واحد از این موتورسایت‌ها را تا اواسط دهه ۲۰۰۰ برای تفنگداران دریایی تولید کرد، پیش از اینکه به تدریج کنار گذاشته شوند. گزارش‌ها حاکی از تقاضای چندین کشور عضو ناتو است، اگرچه جزئیات خرید‌ها فاش نشده است. در حال حاضر این موتورسیکلت‌ها از خدمت نظامی خارج شده‌اند و ناوگان آن‌ها در بازار غیر‌نظامی به فروش رفته است. با شانس، همچنان می‌توان نمونه‌ای در حال کارکرد یافتن.
