در بیست و یکم مارس ۱۹۹۳، سه فضاپیمای بین سیاره‌ای شامل اولیس متعلق به آژانس فضایی اروپا، مشاهده‌گر مریخ ناسا و گالیله، در یک آزمایش مشترک برای اثبات وجود امواج گرانشی در می‌دان کیهان آغاز به کار کردند.
امواج گرانشی تا آن زمان به‌صورت مستقیم شناسایی نشده بودند، هرچند نظریه نسبیت اینشتین وجود آن‌ها را پیش‌بینی می‌کرد و شواهد غیر‌مستقیمی نیز برای آن‌ها وجود داشت. دانشمندان معتقد بودند این امواج ناشی از انفجار‌های ابرنواخ‌تری، فروپاشی سیاهچاله‌ها و رویداد‌های مشابه دیگر می‌باشند. جست‌وجو‌های قبلی با تجهیزات زمینی و فضاپیما‌های منفرد نتوانسته بود این امواج را کشف کند.
این آزمایش مشترک از بیست و یکم مارس تا یازدهم آوریل اجرا شد. برای اولین بار سه فضاپیما به‌صورت هم‌زمان مشاهداتی را انجام دادند که قابلیت اطمینان هر تشخیص را به می‌زان قابل‌توجه‌ی افزایش داد.
هرچند هیچ امواج گرانشی در آن موقعیت یافت نشد، آزمایش محدودیت‌های بالایی برای شدت آن‌ها تعیین کرد و در نتیجه تعدادی از منابع احتمالی را حذف نمود.
