فصل چهارم سریال با روایتی که به انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا می‌پردازد، ارجاعات فرا‌وانی به دونالد ترامپ دارد و هم‌زمان صنعت ابرقهرمان و جایگاه فرهنگی آن‌ها در جامعه آمریکا را به ریشخند می‌کشد.
<figcaption class="wp-element-caption"باید خوشحال می بود که The Boys سپس از پنج فصل، قبل از این که خودش را هم مسخره کند، آخر می‌یابد
از آغاز سریال، ویژگی‌های تمسخر و ریشخند با سه عبارت بزرگ‌تر، گسترده‌تر و خونین‌تر توصیف شده‌اند. مدام بر بنیان‌های فرهنگی زندگی آمریکایی تمرکز کرده و موضوعاتی چون کاپیتالیسم، رسانه و ابرقهرمانان را به عنوان تم‌های فرعی مورد نقد قرار داده است. سریال با لحنی تیز، باهوش و بی‌پروا دیدگاه خود را ارائه می‌دهد.
(در ادامه متن، سکانس‌ها و صحنه‌های مهم فصل چهارم اسپویل شده‌اند. اگر هنوز این فصل را تماشا نکرده‌ید، احتیاط کنید.)
در فصل اخیر، فرمول استهزای سریال در جای خود مانده و جذابیت را حفظ کرده است. جهت‌گیری صریح سریال مانع از خودداری از پرداختن به موضوعات حساس نمی‌شود، اما اهداف اصلی نقد، یعنی رابطه ابرقهرمان و صنعت، همچنان در مرکز توجه قرار دارد.
ارجاعات و انتقادات مشخصی به هالیوود و مارول در طول اپیزود‌های این فصل وجود دارد. سریال رحمی از نقد مستقیم فرهنگ عامه آمریکا نمی‌نماید و مستقیما حالت فرهنگی را هدف قرار می‌دهد.
در اپیزود پنجم، سکانس‌هایی از یک مراسم نمایش داده می‌شود که در آن یک ارائه‌دهنده با شعار فاز هفتم تا نوزدهم و انتشار اطلاعات گسترده، مخاطبان را تحریک می‌کند. یک ستاره ابرقهرمان دیگر پیشن‌هاد می‌دهد فیلم قبلی‌اش را ری‌بوت کنند. سپس بحث‌هایی درباره تنوع در کمپین با عنوان رد و بدل می‌شود.
این دیالوگ‌ها به صحنه‌ای از فیلمبرداری مجدد با موسیقی نیروانا و سکانس ۱۲ دقیقه‌ای کاملا سیاه می‌انجامد. فصل چهارم یک نسخه اختصاصی از آهنگ نیروانا دارد که نشان می‌دهد سریال نسبت به جایگاه خود به عنوان تکاملی از کارخانه اسپین‌آف‌های بلاک‌باس‌تر آگاه‌ی دارد. همچنین یک کارگردان می‌گوید سریال را تنها برای سود‌سازی می‌سازد.
اغراق در شوخی‌های این فصل، جریانات هالیوودی را به شکلی آشکار مورد تمسخر قرار می‌دهد و حقیقت را برجسته می‌سازد. برای مثال، استودیو مارول برای پرتلاشی شناخته می‌شود، اما دنیای سینمایی آن تا فاز هفتم نرسیده، چه برسد به فاز نوزدهم. فرا‌نچایز‌های محبوب مانند بتمن، سوپرمن و اسپایدرمن حداقل پنج سال طول می‌کشد تا باز‌سازی شوند.
شوخی‌های ذکر شده حقیقت را با اغراق آمیخته‌اند. شعار فصل بزرگ‌تر، گسترده‌تر و خونین‌تر بوده؛ دو مورد اول در شوخی‌ها قابل فهماند، اما خونین‌تر چگونه آشکار می‌شود؟ در به تصویر کشیدن سکانس‌های خونین ابایی ندارد و در این فصل این عنصر حتی افزایش یافته است. بدن‌ها منفجر می‌شوند و ضد‌قهرمانان به شکلی خون‌آلود به سراغ انتقام می‌روند.
<figcaption class="wp-element-caption"خونین‌تر از همیشه
یک شوخی سیاسی دیگر با تحریف جزئی از واقعیت وجود دارد. هوم‌لندر، ابرقهرمان فاشیست سریال، در روبرویی با سخنگوی کاخ سفید (بازتاب کوین مک‌کارتی) می‌پرسد بعد بالاخره از ۱۸ دور انتخابات برنده شدی؟ در واقعیت مک‌کارتی پس از ۱۵ دور رأی‌گیری برنده شده، بنابراین سریال حدود ۲۰ درصد تحریف در عدد اعمال کرده است.
نمایشی شجاعانه ارائه می‌دهد و شوخی‌های سیاسی بخش جدایی‌ناپذیر آن‌اند. ارجاعات صریحی وجود دارد که حالت سیاسی آمریکا را به باد ریشخند می‌گیرند. با این حال، سناریوی دونالد ترامپ در واقعیت به قدری مضحک است که حتی این سریال هم نمی‌تواند در آن افراط کند. چگونه می‌توان چیزی که خود مسخره است را مسخره کرد؟ جنگ فرهنگی و تئوری‌های توطئه پیرامون ترامپ دقیقا چنین هستند.
مسئله ترامپ و برنامه انتخاباتی او چالش بزرگی برای آمریکا است و سریال این را با صراحت بیان می‌کند. فصل چهارم حتی بیش‌تر از فصل سوم رویکرد سیاسی دارد. در دنیای سریال، مانند واقعیت، انتخابات سالانه برگزار می‌شود. ویکتور نیومن، ابرقهرمان سرسخت، به سمت معاونت ریاست‌جمهوری حرکت می‌کند. رابرت سینجر، هم‌تیم سابق او، قسم می‌خورد هیچ ابرقهرمانی به ریاست‌جمهوری نرسد و نیومن او را درجا می‌کشد.
با از بین رفتن این مانع، رئیس‌جمهور نیومن کاملا عروسک هوم‌لندر می‌شود که با کودتا در قدرت خود را بر کشور و جهان گسترش می‌دهد.
با دقت در روال سریال، شاید شگفت‌زده شویم چرا جنبه انتخاباتی تا این حد خسته‌کننده به نظر می‌رسد، در حالی که بقیه فصل هیجان‌انگیز است. احتمالا این واکنش به خستگی رسانه‌ای ناشی از سال انتخابات است. همان‌طور که بازی II در فضای پاندمی حس بدبختی را دوچندان کرد، این فصل نیز حقیقت آزاردهنده را به شکلی دیگر روایت می‌کند شخصیتی شبیه ترامپ بدون دغدغه مستقیما به کاخ سفید راه می‌یابد.
شاید بگویند در چنین وضعیتی صدا‌های اعتراضی در فرهنگ عامه ضروری هستند، اما نمی‌توان اطمینان داشت که تماشای این سریال طرفداران ترامپ را از رای دادن منصرف کند. برعکس، ممکن است بسیاری را محکوم کنند و تماشا نکنند. اریک کریپک، سازنده اصلی سریال، در مصاحبه با هالیوود ریپور‌تر اقرار کرد
من هیچ توهمی راجع به کارم ندارم. دیدگاه‌هایی درباره فرهنگ کشورم دارم، اما نمی‌دانم بتوانم دیدگاه فردی را تغییر دهم. همه چیز در طول کاتارسیس، در زمان تماشا رخ می‌دهد.
برخلاف انتخابات واقعی، در فصل تازه رقابت جدی وجود ندارد. هوم‌لندر حتی اگر در کاخ سفید نباشد، قدرتی غیر‌قابل مهار دارد؛ او نه تنها ناکام‌نیست، بلکه می‌تواند پرواز کند و با چشمان لیزر شلیک نماید. به طور ضمنی این نشان‌دهنده قدرت سیاسی ترامپ در سریال است.
هوم‌لندر با تبرئه شدن در دادگاه جنبه سیاسی خود را حفظ می‌کند. او انسان‌ها را بازیچه‌های بی‌اهمیت می‌داند و به پسرش راین می‌گوید تنها به دو فرزندش اهمیت می‌دهد. ترکیب عشق افراطی و بی‌اهمیتی به دیگران، شباهت زیادی به ویژگی‌های ترامپ دارد. با این حال تناقضی وجود دارد اگر هوم‌لندر نسبت به دیگران بی‌نیاز است، چرا می‌خواهد بر آن‌ها اثرگذار باشد؟ اگر به ترامپ می‌دادند، بعید بود همچنان به دنبال ریاست‌جمهوری بگردد.
<figcaption class="wp-element-caption" دیگر نیازی نیست به فردی فهماند که هوم‌لندر همان ترامپ است!
باید گفت، بیش‌تر از هر چیز، استهزای سیاسی این فصل بی‌مزه به نظر می‌رسد؛ زیرا استهزا نیست، بلکه پیروی از واقعیت است. شباهت هوم‌لندر و ترامپ در فصول قبل بدیع بود، اما اکنون خلاقیت تیم سازنده در این مورد ته کشیده و چیزی جدید اضافه نشده. دیگر نیازی نیست به کسی ثابت کند هوم‌لندر همان ترامپ است.
بیایید رویکرد فصل سوم و چهارم نسبت به ترامپ و بازتاب در هوم‌لندر را مقایسه کنیم. شوخی‌های فصل سوم بیش‌تر درباره سخنان رسانه‌ای ترامپ بود؛ مثلا ادعای او که می‌تواند کسی را در خیابان بکشد و رأی‌دهندگان کم نشوند. در فصل سوم، هوم‌لندر واقعا این کار را انجام می‌دهد و توییست حاصل سکانس ماندگار شد. رفرنس کاسه تاکو نیز پیش‌درآمدی برای ریشخند کردن سیاستمداران جمهوری‌خواه بود. کار‌هایی که در فرهنگ عامه گسترده شده بودند و خودشان گویا بودند.
در مقایسه، هوم‌لندر فصل چهارم بیش‌تر به ارجاع برنامه‌های سیاسی ترامپ برای ریاست‌جمهوری می‌پردازد برنامه‌های تحکیم کنترل، انتقام از دشمنان و اخراج و تحقیر مخالفان.
در فصل تازه، هوم‌لندر به دادگاه‌ی در نیویورک می‌رود (بازتاب سخنرانی ترامپ در شارلوتسویل). او به فروش NFT مشغول است و وعده می‌دهد آمریکا را مجدد قدرتمند سازد. طرفدارانش را وطن‌پرست می‌نامد و باورمندان به دولت نهان و جماعت ووک را تقبیح می‌کند. سخنگوی او از غذا خوردن با زنان امتناع می‌کند (اشاره به مایک پنس). فایرکرکر، جانشین استورم‌فرانت، پرچم کنفدراسیون را نماد می‌گیرد و تئوری‌های توطئه درباره پدوفیل‌ها، لیزر‌های فضایی یهودیان، واکسن، اقلیت‌های جنسیتی و مهاجرت را ترویج می‌کند.
یک وطن‌پرست در تجمع فریاد می‌زند اون رو اعدام کن! به معنای استارلایت. گرافیتی‌ای با عبارت مکانی امن برای لیبتارد‌ها! دیده می‌شود. مثال‌های فرا‌وانی از ارجاعات به سیاست‌های راست‌گرایانه و اخبار مین‌استریم وجود دارد که کپی‌پیست روحیه زمانه‌اند با ظاهری تغییر یافته.
همیشه در داستان‌های ابرقهرمانی رگه‌ای از تمامیت‌خواه‌ی دیده می‌شد که با مرور مورد سوال قرار گرفت، مانند رورشاخ در سری کمیک‌های گرث انیس که از آن اقتباس شده، این مسایل را بازبینی کرد، اما نسخه تلویزیونی با صفحات کمیک تفاوت زیادی داشت. دلیل مهم، فاصله زمانی است کمیک‌ها در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ منتشر شدند، بازه‌ای با حواشی سیاسی کمتر (هرچند پرحرارت). تفاوت زیادی بین عصر اوباما و وضعیت پرخطر فعلی آمریکا وجود دارد. کریپک به رولینگ استون گفت
ما با شخصیتی مانند هوم‌لندر سر و کار داریم. دنیا هر روز زمخت‌تر و بدقلق‌تر می‌شود. باید تناسب بین محتوای سریال و واقعیت حفظ شود.
بنابراین سریال سعی می‌کند به بهترین شکل با فضای سیاسی هم‌زمان، هماهنگ باشد.
<figcaption class="wp-element-caption"سری کمیک‌های The Boys وقتی که انتشار شدند ارجاعات بسیاری به وقایع سیاسی دنیای بیرون داشتند، سریال تلاش کرده همین رویکرد را نگه داری کند
کریپک در مصاحبه با هالیوود ریپور‌تر درباره نقش خود به عنوان سازنده اثر استهزای سیاسی-اجتماعی گفت
من می‌پذیرم نقشم در دنیای واقعی چیزی بین یک دوره‌گرد یا دلقک است که می‌خواهد دیگران را سرگرم کند. مسخره کردن سخنان افراد برجسته چالش‌برانگیز است. اگرچه سبک استهزا تلاش دارد جامعه را بازتاب دهد، باید هوشیار بود که فقط ارجاع به دنیای بیرون، بدون محتوای باکیفیت، کفایت نمی‌کند.
باید در نظر گرفت آثار انتقادی سیاسی کم نیستند. وقتی آغاز شد، تنها چند ماه پس از اکران بود که آثار ابرقهرمان یک‌تازی می‌کردند. این سریال به دلیل تازگی و محتوای ساختارشکنانه، حس نوین به مخاطب داد، اما اکنون چه؟ پنج سال گذشته و با خدمات استریم مانند، ساخت چنین آثار حس تازگی نمی‌دهد. با این حال، حتی با تکثر آثار ضد‌قهرمانی، همچنان بهترین در این سبک است.
به طور کلی این سریال تا به امروز از جهات شگفت‌انگیزی برخوردار است. صحنه‌های خشونت‌آمیز و ست‌پیس‌های نفس‌گیر فرا‌وانند. جوک‌های خنده‌دار زیادی وجود دارد که قهقهه‌انگیزند. اگرچه زیرروایت‌ها و شخصیت‌ها زیاد هستند، اما با اکثرشان می‌توان ارتباط برقرار کرد. این فصل سیس‌تر سیج معرفی شده که بهترین شخصیت تازه است. شخصیت‌های گروه با گنا‌هان گذشته روبرو می‌شوند و مضمون بخشیدن نقش مهمی ایفا می‌کند.
جفری دین مورگان، طرفدار پر و پا قرص، نقشی دلنشین دارد شیطانی که بر شانه چپ بوچر در حال مرگ ظاهر می‌شود و در برابر بکا، همسر زنده‌شده بوچر، قرار می‌گیرد. اگر اثرگذار‌ترین آرک‌ها را نام ببریم، هیویی و والدینش، در کنار فرنچی و کیمیکو، در سطح بالا‌تری قرار دارند. داستان‌های پس‌زمینه تلخ و بی‌رحم‌اند، اما از ارجاعات خسته‌کننده سیاسی دلنشین‌ترند.
مانند فصول قبل، این فصل هم در اوج و به شکلی دیدنی تمام خواهد شد تا انتظارات برای فصل بعد بالا برود و اعماق شرارت با محکم‌تری روبرو شود. با این حال، باید خوشحال بودیم که پس از پنج فصل، قبل از اینکه خود را مسخره کند، به پایان می‌رسد. احتمالات زیادی برای ادامه داستان وجود دارد گروه بویز ممکن است در برابر دشمنان فوق‌القوه جان سالم به در نبرد؛ بوچر در ساختن اخلاقیات خود درباره بشریت ادامه دهد و به نتیجه برسد؛ هیویی و دوستانش ممکن است با خیانت بوچر روبرو شوند؛ هوم‌لندر هم می‌تواند ریشخند کردن شخصیت ترامپ را ادامه دهد و یک صفحه از پلی‌بوک او را بردارد.
<figcaption class="wp-element-caption"باید خوشحال می بود که The Boys سپس از پنج فصل، قبل از این که خودش را هم مسخره کند، آخر می‌یابد
هنگام بررسی تمسخر ترامپ در رسانه‌ها و فرهنگ عامه، سخنان آرماندو یانوچی به یاد می‌آید. او، کارگردان آثار کمدی سیاسی چون، و، بار‌ها گفته ترامپ تکنیکی جذاب برای عدم نفوذ‌پذیری در برابر استهزا دارد. وقتی از یانوچی خواسته شد فیلمی درباره ترامپ بسازد، او رد کرد و گفت
استهزا و کمدی در مورد اغراق و تحریف واقعیت‌اند. بهتر است به حرکات ترامپ دقت کنید و کار‌هایی که انجام می‌دهد. او خودش را کوچک می‌کند و به تمسخر می‌گیرد. او در واقع خودش مدام در حال ساختن یک فیلم کمدی از ترامپ است!
یانوچی برای پروژه بعدی به سراغ ژانر ابرقهرمان خواهد رفت و پروژه‌ای در حال تشکیل است.
این کارگردان بعدا گفت بهتر است به سبک جان اولیور سیاست را در سرگرمی جای دهد؛ طوری که جوک و اتفاقات روزمره ترکیب شوند. قطعا مقصر شخصیت ضد‌تمسخر ترامپ نیست؛ می‌توانید او را پیروی و تمسخر کنید، اما آیا می‌توانید کاری کنید که در نتیجه، او خودخواه، خطرناک و پوچ به نظر برسد؟ وقتی خودش همین‌طور حرکت می‌کند، چگونه می‌توان این‌ها را برای نقدش بهره برد؟
کریپک در ۲۰۲۲ توضیح داد ما عصبانی‌تر و ترسیده‌تر از قبل ادامه می‌دهیم به دلیل پررنگ شدن مجدد نقش ترامپ در واقعیت و این را از نویسندگی سریال می‌توان فهمید. وقتی به سریال نگاه می‌کنیم، این کار به خوبی انجام شده؛ بوچر در یک صحنه بر تابوت پدرش ادرار می‌کند، اما حتی بوچر هم نمی‌تواند ذره‌ای از فضای ادرار‌گرفته دنیای امروز سیاست را کم کند.
<span id="lwptoc"جمع‌بندی
سریال با پخش فصل چهارم، خود را گسترش و تکامل بخشیده است؛ جنبه‌هایی از آن، همانند شوخی‌های سیاسی، قالبی متفاوت به خود گرفته‌اند و ارجاعات به فیلم‌های ابرقهرمان و فضای فرهنگی پیرامون آن‌ها افزایش یافته. این تغییرات گاهی مثبت و گاهی منفی بوده‌اند. یکی از جنبه‌های مهم فصل تازه، همانند قبل، ریشخند کشیدن شخصیت دونالد ترامپ با هوم‌لندر است که با فضای سیاسی آمریکا در سال جاری قرابت داشت؛ این موضوع در طول متن مورد بررسی قرار گرفت.
