ستاره‌دریایی‌ها به دلیل توانایی شگفت‌انگیز خود در باز‌سازی بازو‌های از دست رفته، همواره مورد توجه دانشمندان بوده‌اند. این موجودات دریایی بی‌مهره در مواجهه با خطر می‌توانند یکی از بازو‌های خود را جدا کنند و سپس آن را مجددا بسازند.
به گزارش دپارتمان اخبار علمی رسانه فناوری تکنا، گروه‌ی از محققان دانشگاه کویین مری لندن موفق شده‌اند مکانیسمی را که پشت این پدیده شگفت‌انگیز نهفته است، آشکار سازند. آن‌ها دریافتند که ترشح یک نوروهورمون خاص، باعث انقباض ماهیچه‌ای در محل اتصال بازو به بدن ستاره‌دریایی شده و در نتیجه، بازو جدا می‌شود.
این نوروهورمون که شباهت زیادی به هورمون کلسیستوکینین در انسان دارد، نقش کلیدی در این فرآیند ایفا می‌کند. هنگامی که ستاره‌دریایی حس خطر می‌کند، این نوروهورمون ترشح شده و باعث انقباض ماهیچه‌هایی می‌شود که بازو را به بدن متصل داشته‌اند. اگرچه این نوروهورمون نقش مهمی در جدا شدن بازو دارد، محققان معتقدند که عوامل دیگری نیز در این فرآیند دخیل هستند. برای مثال، شکستن رباط‌های موجود در محل اتصال بازو به بدن نیز برای جدا شدن کامل بازو ضروری است.
این کشف می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا مکانیسم‌های باز‌سازی در موجودات زنده را بهتر درک کنند. به همین دلیل، این دانش در آینده می‌تواند برای گسترش راه‌حل‌های نوین درمان صدمات بافتی در انسان به کار رود. محققان امیدوارند با ادامه تحقیقات، به درک کامل‌تری از مکانیسم‌های مولکولی و سلولی دخیل در باز‌سازی بازو در ستاره‌دریایی برسند.
این شناخت می‌تواند پایه‌ای برای توسعه درمان‌های نوین برای بیماری‌هایی همچون دیابت و بیماری‌های قلبی فراهم آورد که در آن‌ها ترمیم بافت‌ها با چالش مواجه است. کشف مکانیزم جدا شدن بازو در ستاره‌دریایی، گامی مهم در جهت درک بهتر فرآیند‌های باز‌سازی در موجودات زنده محسوب می‌شود و می‌تواند منجر به گسترش درمان‌های نوین برای بیماری‌های گوناگون گردد.
