حافظه شنیداری نوعی حافظه حسی است که صداها را به مدت ۲ تا ۴ ثانیه در مغز نگه میدارد تا فرصت پردازش آنها فراهم شود.
این حافظه در زندگی روزمره به درک موسیقی، درک گفتگو و واکنش به صداهای خطرناک کمک میکند.
صداها از طریق عصب شنوایی به مغز میرسند، در قشر شنوایی اولیه ذخیره میشوند و در صورت توجه به حافظه کوتاهمدت منتقل میگردند؛ عوامل اختلال شامل سکته مغزی، اختلالات شنوایی، آسیب لوب تمپورال و افزایش سن است.
برای تقویت حافظه شنیداری بزرگسالان توصیه میشود به موسیقی گوش دهند، در گفتگو تمرکز کنند، از صداهای محیطی جدا شوند و حافظه شنیداری را با تصاویر ترکیب کنند؛ کودکان دچار اختلال نیاز به تمرینهای تخصصی گفتاردرمانی و شناختی دارند.
حافظه شنیداری به حافظه حسی، کوتاهمدت، فعال و بلندمدت متصل است و تکرار صداها باعث انتقال اطلاعات به حافظه بلندمدت میشود.
