تحلیل جدید در همکشیدن دو سیاره دنبالهدار عامل اصلی سیگنال مرموز واو در سال ۱۹۷۷
سیگنال معروف به واو یک امواج را دیویی بسیار قوی بود که در پانزده آگوست سال ۱۹۷۷ توسط تلسکوپ را دیویی گوش بزرگ متعلق به دانشگاه ایالتی اوهایو در ایالات متحده شناسایی شد و بلافاصله به عنوان یکی از پرموضوعترین شواهد احتمالی حیات فرازمینی مورد بررسی قرار گرفت.
این سیگنال به نظر میرسید از سمت صورت فلکی قوس صادر شده باشد و ویژگیهای فراوانی داشت که با انتظارها از یک پیام هوشمندانه فرازمینی همخوانی داشت.
ستارهشناس جری اهمان چند روز پس از ثبت دادهها در هنگام با زبینی اطلاعات این ناهنجاری را کشف کرد؛ او در آن زمان روی یک طرح جستوجوی هوش فرازمینی تمرکز داشت.
اهمان تحت تأثیر شدت و الگوی سیگنال به اندازهای قرار گرفت که روی کاغذ چاپی خروجی کامپیوتر، دور دنباله کد ۶ خط بکشد و کلمه واو! را در کنار آن بنویسد؛ این انتخاب نامگذاری رویداد به شناسهای ماندگار در تا ریخ علم تبدیل شد.
سیگنال واو برای هشتاد و دو ثانیه تداوم یافت که در طول آن تلسکوپ گوش بزرگ موفق به رصد آن شد؛ با این حال علیرغم تلاشهای فراوان در سالهای پس از آن، این سیگنال هرگز مجددا رصد نشد.
فرضیات متعددین در مورد منشأ این سیگنال مطرح شد که از جمله آنها پدیدههای طبیعی آسمانی و تجهیزات انسانی بودند، اما هیچکدام به طور کامل و قانعکننده نمیتوانستند علت دقیق این رویداد را توضیح دهند.
تحقیقات اخیر اکنون نشان داده است که تعامل جاذبهای میان دو سیاره دنبالهدار که در حال گردش در نزدیکی هم بودهاند، میتواند مکانیزم اصلی تولید این سیگنال مرموز را تشکیل دهد و با لاخره گره گشایی این معما چهلساله را ممکن سازد.
